หมอกจางๆ เหมือนดังสายลมที่ไม่มีวันหาเจอ
เหมือนกับความรักที่เป็นดังความหลอกลวงหล่อเหลาให้ความเจ็บปวดเป็นกำแพงหนา
ที่ไม่มีวันพังทลายได้ ดังเช่นสายลมไม่มีพัดพาความสุขดังวันวานให้ยังอยู่ในภวังค์แห่งรัก ได้ เหลือเพียงความเจ็บปวดที่ต้องใช้เวลาแห่งทุกข์บรรเทาได้
เมื่อความรักก่อตัวเป็นดังสายลม พัดเอาความรักมาใส่หัวใจอีกครั้ง ก่อเป็นสายใยที่ไม่อาจเอียบ
ปล่อยให้สายลมแห่งรักจมอยู่ถ่วงเวลา
ผ่านพ้นไปยามหนาว ไออุ่นของรักจึงเริ่มทำงานตามจังหวะของหัวใจอีกครั้ง
