ตำนานรักเจ้าสาวไอยคุปต์

สายน้ำไนล์ ไม่หยุดไหล เช่นใจข้า 

พะวงหา เพียงเจ้า ไม่ห่างหาย 

แม้สองเรา ต้องพลัดพราก จากความตาย 

ถึงห่างกาย แต่ใจห่วง ไม่จืดจาง 

สามพันปี ที่เพียรหา ชายาข้า 

แม้แผ่นฟ้า ผืนทรายกว้าง ไม่อาจขวาง 

รักที่ข้า มอบให้เจ้า ยากอับปาง 

ทุกหนทาง หวังได้พบ ยอดดวงใจ 

.ใบบัว แคทเทอรีน ดาราสาวลูกครึ่ง ผู้มีดวงตาสีน้ำเงินแสนสวย ต้องไปถ่ายละครถึงประเทศอียิปต์ แถมโชคชะตายังเล่นตลกให้เธอย้อนไปสู่วันวานสมัยที่ฟาโรห์ราเมเซสขึ้นครองอำนาจ 

ไม่ได้ไปแบบสวยๆนะ แต่ไปแบบลูกเป็ดขี้เหร่เลยล่ะ เพราะเธอแต่งตัวเตรียมถ่ายละคร ผิวดำ ผมหยิก ติดไฝเม็ดเบ้อเริ่ม จะมีจุดเด่นก็ตรงดวงตาสีน้ำเงินนี่กระมัง... 

 **** 

“ขอต้อนรับสู่บ้านเรา...ชายาที่รัก”

“ใคร...” เธอถามเสียงแห้ง

“สวามีของเจ้าไง ลืมล่ะหรือ”

“ไม่จริง ฉันยังไม่มีสามี ไม่จริงๆ”

“เรื่องจริง” สุ้มเสียงกรุ้มกริ่ม “ให้ข้าเท้าความหรือไม่ คืนแรกของเราเจ้าสวยแค่ไหน หน้าอกของเจ้าล้นฝ่ามือข้าอีก เอวเจ้าเล็กเพียงคืบ เจ้าครางกระเส่าด้วยน้ำเสียงแบบไหนยามประสานเป็นหนึ่งเดียวกับข้า ต้องให้ข้าบอกรายละเอียดด้วยหรือไม่”

ใบบัวหน้าร้อน แก้มชาเห่อ “ฉันยังบริสุทธิ์”

“บริสุทธิ์อะไร เจ้ามีผัวแล้ว ก็ข้านี่ไงล่ะ...”