ก็หัวใจมันรัก..โว้ย(จบแล้ว)

คุณอย่าไปรักใครเลยถ้าหากรักแล้ว.. คุณไม่คิดจะสู้เพื่อรักของคุณ และ ถ้าอยากรู้ว่าทำไมต้องสู้เพื่อรักของคุณ

ก็จงอ่านนิยายเรื่อง"ก็หัวใจมันรัก..โว้ย" นะบัดเดียวนี้

                                           ......จัตุพล(กระซิบแผ่ว)

ปฏิภาณ  ศรัณรัช

ชายหนุ่มนิสัยรื่นเริง แต่ต้องแบกรับสิ่งที่เขาต้องรับผิดชอบเอาไว้ จนไม่สามารถจะมีอิสระในเรื่องของหัวใจ

หญิงเนติกานต์  พิณินัณษ์

หญิงสาวที่มั่นในรักเดียว และ ยอมรับว่าเธอรักเขา แม้จะรู้ว่ารักของเธอเป็นไปไม่ได้

แต่หญิงสาวก็พร้อมจะบอกทุกคนว่า  " ก็หัวใจมันรัก...โว้ย "

บทนำ

หญิงเนติกานต์ .พิณินัณษ์ ยืนนิ่ง ขณะเพ่งมองกระดาษเอสี่ ที่ติดบนผนังห้องที่กำลังคาคร่ำไปด้วยผู้คน  และเมื่อหญิงสาวได้อ่านข้อความบนกระดาษ  จึงทราบว่านั้นคือรายชื่อผู้มีสิทธิ์สอบสัมภาษณ์  เพื่อเข้าทำงานในบริษัทอินเตอร์คอปเรชั่น ผู้เป็นเจ้าของอาคาร ที่เธอกำลังยืนอยู่แห่งนี้

“  อัตราค่าจ้าง....หนึ่งล้านบาทต่อเดือน. “.

มันคือหนึ่งในข้อความที่ได้ระบุถึง จำนวนเงินเดือนที่มากมาย จนแทบไม่น่าเชื่อ ดังนั้นหน้าสวยจึงกลับไปอ่านทวนอีกครั้ง ..เพื่อจะได้แน่ใจว่า นั่นคืออัตราค่าจ้างพนักงาน  ที่เจ้าของอาคารแห่งนี้ ประสงค์ที่จะจ่ายให้แก่ผู้ที่ผ่านการสอบคัดเลือกพนักงานในครั้งนี้จริง?

เรียวคิ้วสวยขมวดเข้าหากัน  ขณะ ริมฝีปากบิดเม้นไปเล็กน้อย  เมื่อหญิงสาวตรวจพบรายชื่อของเธอปรากฏอยู่ท้ายประกาศ.

แต่ไม่นานดวงตาที่หรี่เล็ก ก็ต้องหรี่เล็กลงไปอีก  เพราะสมองของหญิงสาว ได้ถูกสั่งให้คำนวณถึงลำดับที่สามสิบเจ็ด ว่ามันสมควรจะเป็นเวลาใด?

“ เนติครับ..เป็นไงบ้างครับ.? “

เสียงทุมจากด้านหลังกล่าวถามเป็นเสียงกระซิบ

“ ลำดับที่สามสิบกว่าๆ คงต้องเป็นช่วงบ่าย ..ชาตรีต้องกลับก่อนเนติ.แล้วละค่ะ..”

“ผมรอเนติได้..ครับ....”

สิ้นคำหวาน หญิงสาวหันหน้ากลับ ก่อนจะพบดวงตาที่มองอยู่ก่อน  ทำให้เธอรีบหลบตาหวานที่จ้องมา  . แต่นั้น?ก็ใช่ว่าหญิงสาวจะเขินอาย   แต่..เธอไม่อยากให้ผู้ที่อาสามาส่งเธอ.เห็นใบหน้าเบื่อคำหวานและแสนจะเอาอกเอาใจ นั่นต่างหาก

“ เนติกลับเองได้ค่ะ  และ..มันก็คงเป็นการไม่สมควร ที่ชาตรีต้องมานั่งรอเนติตั้งห้าหกชั่วโมง และถ้าชาตรีทำเช่นนั้นจริง..เนติคงเกรงใจ และ อึดอัดมาก. .กลับไปก่อนเถอะนะค่ะ...”

ปลายเสียงหวานหู  กล่าวปฏิเสธความหวังดี ตามพื้นฐานความจริงล้วน  โดยขณะที่พูดสายตาที่มองชายหนุ่มปกติ . .แต่มันกลับเสริมวัตถุประสงค์ของคำกล่าวนั้นให้เด็ดขาดยิ่ง ในความรู้สึกของผู้ฟัง.

“ถ้างั้น..ผมคงต้องกลับก่อนนะสิครับ..เนติ..”

“ ค่ะ “

หญิงเนติกานต์กล่าวตัดเร็วและสั้น .ก่อนผู้อาสามาส่ง จำต้องกล่าวลา..

“ ขอให้เนติสอบผ่านดีนะครับ..ผมจะรอฟังข่าวดีที่บ้านก็แล้วกัน  “

“ขอบคุณค่ะ..”.

สิ้นเสียงสรุป ร่างสูงหันหลังกลับพร้อมขยับเดิน  ในขณะผู้อยู่ต่อชายตาตาม  จนผู้อาสามาส่งเดินก้าวผ่านพ้นประตูห้องโถงออกไป  แต่ก่อนที่หญิงสาวจะละสายตากลับ ก็มีหญิงสูงวัยก้าวผ่านประตูเข้ามาในห้อง

และสิ่งนั้นเอง ทำให้ตากลมโตของหญิงสาวต้องลุกโชน.. เพราะเจ้าของตารู้ดีว่า..ผู้ที่มาถึงใหม่คือ  คุณหญิง โสภิตา  ศรัณรัช  ภรรยาของอดีตรัฐมนตรีชื่อดังผู้เป็นเจ้าของบริษัทฯแห่งนี้  ที่ในปัจจุบัน สามีของเธอต้องหนีภัยการเมือง ด้วยการไปอาศัยอยู่ ณ.ต่างแดน

ร่างระหงส์คุณหญิงคนดัง เริ่มก้าวผ่านกลุ่มคนต่างที่พากันมานั่งและยืนรอสัมภาษณ์งาน และหนึ่งในนั้นหัวใจเริ่มเต้นแรง  แต่ก็ใช่ว่า หญิงสาวได้พบกับคุณหญิงคนดังของเมืองไทย  แต่มันเป็นสิ่งอื่น?.. ที่มันได้ทำให้หญิงสาวต้องลุ้น จนถึงขั้นระทึก  เพราะสิ่งที่เธอรอ มันคือความหวังในทุกๆวัน  หลังจากได้รับ E – Mail แจ้งให้ทราบ  ว่าเธอได้ผ่านการคัดเลือกในขั้นตอนแรกของการสมัครเข้าทำงานในบริษัทฯแห่งนี้..และ จดหมาย อิเล็กโทรนิกส์ฉบับนั้น ก็นำเธอมายืนอยู่ตรงนี้

”รุ่นพี่”

เสียงแผ่วหลุดจากปากบาง  เมื่อสิ่งหวังปรากฏขึ้น ตามคาด .จนสิ่งนั้นทำให้หัวใจของหญิงสาวเพิ่มความถี่ ในการเต้นขึ้นไปอีก.  แต่สายตาของเธอ ก็ไม่ยอมที่จะหยุดจับจ้องไปยังร่างสูงในสูทสีเทาอ่อน  ที่ทำให้เธอเพ้อออกมา. เป็นเสียงแผ่วถึงสิ่งรอคอย..

ใบหน้าหล่อคม  ผิวเนียนขาวในชุดสูทชั้นดี มันช่างส่งให้ชายหนุ่มดูดีมีสง่า...แต่..สิ่งที่บุรุษหนุ่มเป็นในขณะนี้ .มันช่างเป็นอะไรที่ไม่คุ้นเลยสำหรับเธอ

ชายหนุ่มรูปหล่อราวเทพบุตร ลูกชายคนเดียวของเจ้าของบริษัทแห่งนี้   ก้าวตามติดหลังผู้เป็นแม่เข้ามาในห้อง  ในขณะผู้คนในนั้น ต่างพากันหันไปมองสองแม่ลูกคนดังเป็นตาเดียว   จนทั้งคู่เดินเข้าไปใกล้บริเวณที่หญิงเนติกานต์ยืน  จังหวะนั้นชายหนุ่มได้เหลือบสายตามาสบตากลมโตที่เปล่งประกายรอ  แต่ก่อนที่ปากบางจะเปิดเสียงทักผู้ที่มองมาพบ  หน้าหล่อนั้นกับสะบัดกลับ แล้วเชิดขึ้น  เหมือนกับว่า..เขาไม่เคยรู้จักใบหน้าที่เพิ่งมองไปพบเมื่อสักครู่ แม้เพียงนิด  และ จากปฏิกิริยาที่แสดงออกมาเช่นนั้น ทำให้ผู้ที่ยื่นรอทัก เกิดอารมณ์บางอย่างขึ้น..จนทำให้เธอต้องกัดริมฝีปากบางไว้

”รุ่นพี่..นะรุ่นพี่.”

หญิงสาวบ่นเบา เพราะอึดอัดในสิ่งที่ชายหนุ่มเป็น..จนเธอไม่คิดที่จะทักทาย ดังที่หมายไว้ก่อนหน้า ...แต่?แล้วในขณะที่ร่างสูงกำลังจะก้าวผ่านพ้นตัวเธอไป..มันได้เกิดสิ่งหนึ่งที่ทำให้หญิงสาวต้องหายใจโล่ง.. พร้อมเกิดรอยยิ้มขึ้นบนหน้าสวย..อีกครั้ง

”……….”

มันเป็นภาพในเสี้ยววินาที..ที่บุรุษหนุ่มได้หันหน้าอันเฉยชามามองหญิงสาวอีกครั้ง ก่อนที่จะก้าวผ่านเธอไป.. .แต่นั่น มันก็ก่อนที่ปลายคิ้วข้างหนึ่งของเขาจะขยับขึ้น..

..ใช่แล้ว.เขายักคิ้วให้หล่อน...

“ รุ่นพี่....”

หญิงเนติกานต์อารมณ์โกธร และ สับสนเมื่อสักครู่ หดหายไปในบัดดล..จนทำให้ริมฝีปากของเธอแย้มออก จนเห็นเรียวฟันสวย  เพราะสิ่งที่ชายหนุ่มทำ มันทำให้หญิงสาวรับรู้ว่า.บุรุษผู้นี้..ยังคงยังเป็น..หนุ่มรุ่นพี่คนเดิมของเธอ จนต้องเผลอกล่าวคำว่า  ”รุ่นพี่”   เป็นเสียงค่อยๆผ่านลำคออีกครั้ง

และ ห้วงเวลานั้นเองทำให้หญิงสาวหวนคิดย้อน ไป..ถึงเรื่องราวในอดีตของเธอ เมื่อประมาณสักหกเจ็ดปีที่ผ่านมา

       .....(ฝากอ่านต่อ บทที่1 นิยายเรื่องนี้ด้วยนะ).....