พระเอกเป็นอาจารย์/หมอ
ไม่มีนอกใจ
ไม่มีทำร้ายร่างกาย
นางเอกสู้ชีวิต
รักที่เริ่มต้นจาก ONS
สัมพันธ์ FWB
พระเอกเล่ห์เหลี่ยมจัด
......
"ถ้าอยากได้เกรดดีก็ต้องตั้งใจเรียนครับ
ไม่ใช่ขึ้นขย่มพี่อย่างเดียว"
......
แต่สายตาเขาไม่ได้ 'นิ่ง' เลย มันตามฉันอยู่ตลอดเหมือนติดเรดาร์
ตอนเขากวาดสายตาผ่านนักศึกษาทั้งห้องแล้วหยุดที่ฉัน
มันไม่ใช่สายตาอาจารย์ที่สอนนักศึกษาเลย
มันเป็นสายตาแบบ...เมื่อคืนนั้น
แบบที่มองฉันใต้ไฟสีเหลืองอุ่นในห้องเขา
แบบที่กำลังเตือนฉันว่า
"อย่าทำหน้าแบบนั้นในคลาส จะลำบากกันทั้งคู่"
มันดุ...ดุแบบไม่ต้องขมวดคิ้ว
ดุแบบที่ขาอ่อนเองโดยสมัครใจ
เหมือนเขากำลังบอกว่า
"นั่งเฉย ๆ อย่าทำตัวให้พี่หวงตอนสอนอยู่"
เขาถามนักศึกษาคนหนึ่งเรื่องเนื้อหา ยิ้มให้ ตอบชัด ๆ
แต่พอกวาดตามามุมฉันตามสัญชาตญาณ
ชิบหาย
เขายิ้มอีกแบบ...แบบ 'เมื่อคืนนั้นก็แบบนี้อะ'
ฉันตัวหดอยู่หลังโต๊ะ อยากตาย อยากมุดพื้น อยากดำดินหนีออกไปจากห้องนี้ทันที
แต่ก็ขยับไม่ได้เลย เพราะสายตาเขามันละลายร่างกาย
แบบตั้งใจ
มันเหมือนคาบนี้ฉันไม่ได้เรียน แต่คาบนี้โดนจ้องตาย
เขาเริ่มเขียนบนไวท์บอร์ด ลายมือสวยกว่าผู้ชายทั้งหมด
ในประเทศนี้รวมกัน...อ่าม...ฉันยอมรับว่าอวยเขาราวคน
หลงผัวแค่ชั่วคืน
ก็มันสวยจริง...สวยแบบหมอ ๆ อะนะ
ข้อมือเขาขยับที หน้าฉันก็ร้อนขึ้นที ภาพเมื่อคืน
ที่เขาจับเอวฉันสลับเข้ามาในหัวแบบบ้า ๆ
"เราจะคุยเรื่อง Trauma baseline นะครับ
มีใครรู้ความต่างระหว่าง blunt กับ penetrating trauma
ไหมครับ?"
นักศึกษาหลายคนยกมือ แต่สายตาเขา...มองที่ฉันคนเดียว
เหมือนจะท้าทาย เหมือนจะถามว่า
"เมื่อคืนนั้นจำที่กูพูดได้ไหม"
ฉันหลบตา ใจสั่น
ไม่กล้าตอบ
ไม่กล้าหายใจ
แต่เขายังพูดกับฉัน ต่อหน้าคนกว่า 50 คน
"คุณแถวหลังนั่น...คนที่ก้มหน้า"
เขาเหยียดยิ้มมุมปาก ยิ้มแบบรู้ ยิ้มแบบเมื่อคืนนั้น
เวลาเขากระซิบว่า "ค่อย ๆ หน่อยครับ เดี๋ยวเจ็บ"
Guest
