ท่านอ๋อง...พระชายาคือนางร้าย

ซูไป๋หลิงขยับลดระยะห่างจากท่านอ๋องเข้าไปอีกสองก้าว เพื่อเอ่ยเสียงเบาให้พอได้ยินกันสองคน 

“ชีวิตว่าที่สามีของหม่อมฉันก็เพียงฝุ่นผงไร้ค่า ทรงอย่าให้แปดเปื้อนดาบที่แลกมาด้วยชัยชนะเหนือสมรภูมิอันทรงเกียรติของท่านอ๋องเลยเพคะ” 

เฉินอ๋องเลิกคิ้วเล็กน้อยหลังได้ยินถ้อยคำของซูไป๋หลิง กระทั่งไม่กี่อึดใจต่อมาจะทรงสรวลเสียงดังก้องไปทั่วทั้งตรอกอย่างพอใจ 

เจ้าของอาภรณ์สีดำทะมึนเดินสวนไหล่ซูไป๋หลิงไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าชายขี้ขลาดตาขาว แม้แต่จังหวะการหายใจของพระองค์ก็กดดันหยางหยุนตี๋จนแทบยืนไม่อยู่  

“ว่าที่ภรรยาของเจ้าพึ่งพาได้จริง ๆ จงเกาะชายกระโปรงของนางเอาไว้ให้มั่นอย่างที่ทำมาตลอดเถิด ชีวิตเจ้าต่อไปคงต้องพึ่งพาภรรยาคนนี้ให้ปกป้องไปชั่วชีวิต”