พ่อที่ดีคือพ่อหม้าย

กายกำยำของเสี่ยใหญ่วัยสี่สิบปีค่อย ๆ ปลีกตัวออกจากกลุ่มเพื่อนที่กำลังนั่งล้อมวงดื่มเหล้า แผ่นหลังกว้างไม่ทันเร้นกายหายออกจากวงดีกลับถูกตาดีของรองจั๊ด รองกำกับสภ.จอมบึง จับได้เสียก่อน  

"จะไปไหนเสี่ย"  

"เรื่องของกู"  

เสี่ยชัชตอบกลับทันควันด้วยน้ำเสียงติดห้วนไม่พอใจ เกือบจะหนีได้ทันแล้วเชียว 

"ไปหาเสมียนก็บอก ไม่ต้องทำทรง" 

"ควย พวกมึงนี่ขี้เสือกจริง ๆ" ชัชวาลหัวเสีย มองไอ้เพื่อนเวรแต่ละตัวหลิ่วตาล้อกันสนุกสนาน 

"มึงทำตัวให้พวกกูล้อเองไอ้เสี่ย" เมืองสรรกลั้วหัวเราะ เห็นท่าทางลุกลี้ลุกลนของเสี่ยก็เดาได้ทันทีว่ากำลังจะไปง้อเด็ก ปากเสียก็งี้ เด็กเลยงอนตุ๊บป่องหนีกลับห้อง  

"ปากบอกไม่อะไรกับเขา แต่พอตกกลางคืนแอบดอดไปหาเขานะไอ้แก่" 

"ไหนเสี่ยว่าไม่อะไรกับมุกไง" 

"ไม่อะไรได้ไง มุกสวยขนาดนี้ ไม่อะไรผมก็บ้าแล้ว" 

"แล้วที่บอกเพื่อนไปล่ะ" 

"ก็พูดไปอย่างนั้นเอง กลัวโดนเพื่อนล้อ ขอโทษครับ ให้อภัยผมนะ"  

"เรียกพี่ได้ไหม เดี๋ยวให้ตังกินหนม เรียกเสี่ยเหมือนผมเลี้ยงอีหนูยังไงชอบกล ไม่ก็เรียกเฮียก็ได้ถือว่าขอ" 

"แต่มุกเรียกเสี่ยแบบนี้มาตั้งแต่แรก ใคร ๆ ก็เรียกอย่างนี้ ขืนเรียกอย่างอื่นก็แตกต่างจากคนอื่นสิครับ" 

"แตกต่างก็ถูกแล้ว มุกคือคนพิเศษของผมไง" 

"ก็ได้ พี่ชัช" 

"พี่เลยเหรอ ผมแก่กว่าคุณเยอะนะ" 

"ไม่เป็นไรครับ พี่แก่แต่พี่หล่อ มุกให้อภัย"  

รบกวนฝากกดติดตามนามปากกาด้วยนะคะจะได้รับแจ้งเตือนเวลามีนิยายเรื่องใหม่