หัวใจหลงทางรัก

สาวน้อยแสนอาภัพซึ่งเป็นที่จงชังของบุพการี วิศรุตพาเธอหนีมาจากสถานการณ์เลวร้ายนั่นด้วยการจดทะเบียนแต่งงาน ในวัยที่เธออายุเพียงสิบห้าปี

เมื่อเขากลับมาจากการเรียนต่อ สาวน้อยในวันนั้น กลับเป็นสาวสะพรั่งในวันนี้ ทานตะวันของพี่ช่างน่ารักเหลือเกิน และเธอกำลังทำให้เขา...อยากทำให้เธอเป็นธนบูรณ์ โดยสมบูรณ์ เธอกำลังทำให้เขากลายเป็นคนเจ้าเล่ห์...แสนกลไปแล้วเพราะความรัก

โปรยปราย

“พี่รุต ปล่อยตะวันก่อน” 

“ไม่ปล่อยจะทำไม ตะวันต้องคุยกับพี่ก่อน บอกแล้วใช่ไหมเรื่องบุ๋น” 

“เอ๊ะ!” ทานตะวันอุทาน ดวงตาโตใสมองเขาอย่างไม่พอใจ ขณะที่สายตาคมกริบของเขาก็มองโต้ตอบเธอแบบเดียวกัน 

“พี่ไม่ชอบ ทำไมตะวันต้องชอบไปจับมือถือแขนกับบุ๋น สนิทกันเกินไป” 

“พี่รุต คนบ้า ก็บุ๋นเป็นเพื่อนของตะวัน แล้วจะทำไมถ้าตะวันจะสนิทกับเขา” หญิงสาวเริ่มโมโหขึ้นมาบ้าง คนอย่างทานตะวันไม่ชอบให้ใครมาบังคับ โดยเฉพาะถ้าไม่มีเหตุผลแบบนี้ 

“พี่เคยบอกแล้วใช่ไหมว่าทำไม” นัยน์ตาคมกริบเป็นประกายระยับด้วยความโกรธ เขาหวงเธอ วิศรุตบอกกับตัวเอง จะว่าหึงก็ได้ หึงมากด้วย 

“โอย...ปล่อยตะวันนะ พี่รุตจะบ้าหรือไง” หญิงสาวหน้าแดงก่ำ และดิ้นออกจากอ้อมแขนเขาไปด้วย ชายหนุ่มคำรามในลำคอ เขาจะสอนบทเรียนให้เธอเสียหน่อย ว่าการดื้อกับเขา เธอจะได้รับผลอย่างไร 

“พี่ไม่ชอบคนดื้อ” เขาจับคางมนของเธอไว้แน่น หญิงสาวเม้มริมฝีปาก เมื่อถูกรัดไว้แน่นหนาทั้งตัว มือนิ่มของเธอถูกเขาจับล็อคไว้ข้างหลังด้วยมือใหญ่แข็งแรงมือเดียว ทำให้หน้าอกอวบนุ่มของเธอแนบไปกับอกกว้าง หัวใจของเธอเต้นโลดแรง อารมณ์ของทานตะวันผสมปนเปกันทั้งโมโห ตกใจ และวาบหวิว 

“ปล่อยตะวันนะ” หญิงสาวขู่ฟ่อ ทั้งที่แอบกลัวเขา 

“บอกก่อนว่าจะไม่ดื้อ จะไม่ไปจับไม้จับมือ กอดแขน หรือแตะต้องตัวบุ๋นเกินจำเป็น” วิศรุตกระซิบเหมือนขู่ ใบหน้าคมเข้มก้มลงใกล้เธอเรื่อยๆ สองหนุ่มสาวอยู่ในเงามืดของบานประตู ที่เปิดทิ้งไว้ 

“พี่รุต ปล่อยตะวันนะ” หญิงสาวมองใบหน้าคมสันที่ก้มใกล้ ปลายจมูกเขาแทบจะชนกับเธออยู่แล้วตอนนี้ ทานตะวันมองเขาตาวาว 

“บอกพี่ก่อน ว่าจะไม่ดื้อ” เสียงทุ้มแนบกับริมฝีปากนุ่ม ทานตะวันเม้มริมฝีปากแน่น แถมหลับตาปี๋ เมื่อรู้ว่าเขาจะทำอะไร วิศรุตหัวเราะหึ หึ มองเธอด้วยสายตาเป็นประกาย เขาเห็นใบหน้างามไม่ค่อยชัดนักในแสงจันทร์สลัว หากแต่จำเธอได้แม่นยำนัก ชายหนุ่มเริ่มอารมณ์ดีขึ้นมานิดหน่อยเมื่อมีเธอในอ้อมกอด ทานตะวันเหมือนจะเป็นคนที่ว่าง่าย มุ่งมั่น หากแต่เธอก็แอบดื้อ เขาเริ่มรู้จักเธอดีขึ้นทีละนิด และอยากจะแก้นิสัยดื้อๆ ของเจ้าตัว เพราะวิศรุตไม่ชอบให้ใครมาขัดใจ 

“...” หญิงสาวยังคงเงียบ ริมฝีปากยังเม้มแน่น เอาสิ...ถ้าเขาจะทำแบบเมื่อคืนก็คงไม่มีทาง เธอทำแบบนี้แล้ว วิศรุตมองท่าทางดื้อดึงของเธอก็หัวเราะออกมาเบาๆ เขาอยากจะรู้ว่าเธอจะทนได้ไหม เขามีวิธีจูบเธอแน่นอน