คำโปรยเพิ่มเติม
(Mpreg)
เพล้ง!
จอกสุราถูกขว้างกระแทกพื้นแตกกระจาย ก่อนที่ฝ่ามือแข็งแรงจะคว้าคางของไป๋อวิ๋นบีบให้เขาหันหน้ากลับมาสบตา
“ไม่ได้ยินที่ข้าถามหรือ?”
หัวใจของไป๋อวิ๋นกระตุกวูบ ความกลัวแล่นขึ้นมาทันที เขารู้ดีว่าโม่หยางอารมณ์ขึ้นลงรวดเร็ว เพียงคำพูดผิดพลาด ก็อาจจุดไฟโทสะของอีกฝ่ายได้ในพริบตา
ทางที่ดีที่สุดไม่ต้องพูดอะไรดีกว่า ทว่าไป๋อวิ๋นไม่รู้เลยว่า ความเงียบของเขา ไม่เคยเป็นคำตอบที่ดีสำหรับโม่หยาง
มือที่บีบคางเขาแน่นขึ้น แรงกดบังคับให้ต้องเงยหน้าสบตาอีกฝ่าย
“อึก…!”
“ข้าถามก็ตอบ”
ไป๋อวิ๋นเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นระรัว ความกลัวทำให้เสียงสั่นพร่า แต่สุดท้ายก็ยอมเอ่ยความจริงออกมา
“ข้า…ไม่ดีใจ”
คำตอบนั้นทำให้มุมปากของโม่หยางยกขึ้นเล็กน้อย คล้ายพึงพอใจมากกว่าจะโกรธ เขาโน้มตัวลง สูดกลิ่นอายจากลำคอระหงของอีกฝ่ายอย่างหื่นกระหาย ทำให้ร่างของไป๋อวิ๋นสั่นสะท้านโดยไม่อาจควบคุม
และก่อนที่ดวงตาดอกท้อจะพร่าเลือน เขาถูกผลักให้ล้มนอนราบไปกับเตียงอย่างไร้ทางขัดขืน อีกฝ่ายกดสายตาคมมองเขาจากเบื้องบน แล้วเอ่ยด้วยเสียงเย็นชา
“เป็นเช่นนั้นก็ดี สิ่งใดที่เจ้าไม่ต้องการ ข้าก็จะยัดเยียดให้เจ้าเอง”
จากนั้นเขาก็กดจูบลงไปที่ริมฝีปากบางอย่างกระหาย สองแขนแกร่งฉีกกระชากอารมณ์งดงามแทนการใช้พลัง และมันยิ่งปลุกอารมณ์ของเขาได้เป็นอย่างดี
และในค่ำคืนมงคลเช่นนี้ โม่หยางเลือกจะค่อย ๆ ตะล่อมเหยื่อตรงหน้า มากกว่าจะรีบร้อนกลืนกินอย่างมูมมามเช่นครั้งก่อน
สำหรับเขา การตะล่อมอย่างเชื่องช้าไม่ใช่การอดกลั้น หากแต่เป็นการยืดช่วงเวลาแห่งความสุขให้ยาวนานออกไป เพราะยิ่งปล่อยให้ความต้องการก่อตัวมากเท่าใด รสชาติของการครอบครองก็ยิ่งหวานล้ำเท่านั้น
Guest
