สะพานข้ามรัก

เขาคิดถึงเธอในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตาย สำนึกเบื้องลึกด่าตัวเองว่ายังไม่ได้ทำบางอย่างที่ค้างคาในใจแล้วต้องตายไปทั้งอย่างนั้นมันโคตรแย่ 

              เมื่อลืมตาขึ้นมาแล้วเจอกับมินตราเป็นคนแรกทุกอย่างก็สดใส ราวกับว่ากระดูกที่หักไม่ใช่เรื่องใหญ่ 

              แต่ก็คงคาดหวังอะไรมากกว่านี้ไม่ได้ เพราะเพียงแค่การมาอยู่เป็นเพื่อนเขา เธอก็มีปัญหากับแฟนเสียแล้ว  

…………………………………………. 

‘ไม่รู้สิ ยังไม่มั่นใจมั้ง ฉันควรแต่งงานกับเขาจริงๆ เหรอ แกคิดว่ายังไง’ 

              ‘มันอยู่ที่แก ไม่ได้อยู่ที่ฉัน ถ้าฉันบอกว่าแกไม่ต้องแต่งล่ะ’ 

              ในวินาทีนั้น มินตราเงยหน้าสบตาเขาตรงๆ พบรอยยิ้มละไมในดวงตา 

……………………………… 

ขณะที่สิณะพูดถึงอดีต แต่หัวใจมินตรามีแต่พุ่งไปข้างหน้า ความหลังเหมือนรอยแผลที่พร่าเลือน แต่ความเจ็บปวดฝังแน่นไปเสียแล้ว 

………………………………..