ชาตินี้เกิดมาเป็นที่รัก พร้อมนั่งชิวกินแตงเรื่องชาวบ้าน

ชาตินี้เกิดมาเป็นที่รัก 

พร้อมนั่งชิวกินแตงเรื่องชาวบ้าน 

โดย เกอเกอะ 

“อวิ๋นวั่งซู” ชาตินี้เกิดมาเป็นที่รักของทุกคนในครอบครัว แค่นี้ก็พอใจแล้ว แต่ๆ กลับมีเรื่องให้ได้กินแตงอย่างสนุกสนานได้ทุกวันจริงๆ แต่ไหนกลับไปพัวพันกับ “จวิ้นอ๋อง” เข้าได้เล่า และแต่ละครั้งที่นางได้แตงเรื่องชาวบ้านจะต้องมีเขาไปทุกครั้งเลยเล่า แต่นางกลับไม่อยากเข้าไปยุ่งกับเขาสักนิดเดียว เพราะอะไรนั้นเหรอ เพราะไม่อยากยุ่งยากและไม่อยากตายอย่างไรเล่า น่ากลัวยิ่งกว่าเชื้อร้ายเสียอีก  

“อยากตายไวให้เข้าใกล้จวิ้นอ๋อง อยากตายช้าให้ออกห่างจากจวิ้นอ๋อง”  

นี่คือคติประจำใจของข้า “อวิ๋นวั่งซู” ฮี่ฮี่ฮี่  

แต่แม้จะกลัวแต่แตงน่ะข้าก็ชอบไปมุงดูนะ แถมยังพาพี่สาวและสหายไปร่วมกินแตงด้วย  

“ตัวอย่างแตงที่ต้องเผือกแถมยังด่าได้ตรงจุดสุดๆ ใครก็ต้องมีหงายเงิบ” 

“ความรักน่ะหรือ เหมือนผีที่รู้ว่ามีแต่ไม่เคยเป็น ได้แต่หลอกไปมา หลอกให้รัก หลอกให้หลง หลอกจนหัวปักหัวปำแล้วก็หายไปเหมือนควัน แต่เงินทองสิของจริง เพราะฉะนั้นต้องกำเงินไว้แน่นๆ สามีให้อะไรพี่หญิงก็รับไว้ห้ามปฏิเสธ เพราะความรักน่ะย่อมหายไปเหมือนควัน แต่เงินน่ะจับต้องได้ของจริงแท้แน่นอน”  

“แล้วเจ้ากลัวผีหรือไม่”  

“ไม่กลัวข้าไม่กลัวผี ข้ากลัวไม่มีเงิน กลัวจน เพราะงั้น ถ้าสามีไม่ดีก็หย่า หย่าไม่ได้ก็มีลูกชายสักคนเป็นเสาหลักของบ้าน แล้วค่อยกำจัดพ่อเอาลูกไว้ก็พอ หลังจากกำจัดแล้วก็ค่อยเลี้ยงชายบำเรอเอาก็ได้ ท่านมีเงินจะเลือกรูปหล่อกล้ามแน่น หรือจะอ่อนแออย่างบัณฑิตหน้าใสก็ดี ใครจะกล้านินทาท่านก็เอาเงินไปฟาดหนักๆ”  

อวิ๋นวั่งซูยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะแผ่วเบาในลำคออย่างซุกซน หันไปหาพี่สาวแล้วหลิ่วตาให้กัน นางกับพี่สาวก็เป็นเช่นนี้แหละ ในเมื่อสามีไม่ดีก็ต้องกำจัดเหมือนเนื้อร้ายนั่นแหละ อย่าปล่อยให้ลุกลามไปได้เชียวต้องรีบกำจัดก่อนที่มันจะกัดกินเราจนไม่เหลือชิ้นดี  

กลุ่มหญิงสาวหาได้รู้ไม่ว่าคำกล่าวของพวกนางทำเอาชายหนุ่มที่กำลังดื่มชาปรึกษากันถึงกับนิ่งเงียบ สีหน้าแต่ละคนผิดแปลกออกไป แต่จวิ้นอ๋องกลับยังคงนั่งนิ่งยกชาขึ้นจิบช้าๆ ไม่เร่งรีบ คุณชายหยุนยกพัดจีบขึ้นมาคลี่ออกแล้วพัดไปมาอย่างช้าๆ มุมปากยกยิ้มขึ้นแล้วเหลือบไปมองยังสหายที่อยู่ด้านข้างพร้อมกับเอ่ยกระเซ้า  

“พี่เหยียนท่านแย่แล้วล่ะ แม่นางท่านนี้กำลังจุดไฟเผาท้ายเรือนท่านแล้ว ถ้าแม่นางอวิ๋นเอาความคิดนี้ไปกระซิบกับพี่สะใภ้ของท่าน แล้วพี่สะใภ้เอาไปขบคิดล่ะท่านแย่แน่ กำจัดพ่อเอาลูก หึหึ ท่านแย่แล้วล่ะ”  

“อืม” เหยียนอัน หรือ เหยียนซื่อจื่อ ถึงกับมีสีหน้าเคร่งเครียด เขาได้ยินหญิงสาวในห้องดื่มชาด้านข้างเอ่ยถึงเขาตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว ยิ่งฟังสีหน้าเขาก็ยิ่งแดงสลับดำ